AKINCI944 (MEHMET AKINCI)

23 Ocak 1954 Cumartesi, Misli (Konaklı)… Bugün öğleden önce karnelerimiz dağıtıldı. Kardeşimle ben bütün derslerimizden ”Pekiyi” almıştık.  İlkokul birinci sınıfa başladığımız 21 Eylül 1953 Pazartesi gününden bu yana geçen 5 aylık eğitim ve öğretim yılında oldukça yol almıştık. Birinci sınıftaki bütün arkadaşlarımız okuma yazmayı sökmüş, mektup yazar hale bile gelmiştik. Anam çok sevinmişti, babamdan gelen mektupları okuyacak birini bulma gereği ortadan kalktığı için. Gelecek yaşamımda önemli bir yeri olacak Osman arkadaşımla önce bize uğradık. Anamın ellerini öpüp, hayır duasını aldıktan sonra Osman’ın anası Hatice Teyze’ye uğrayıp, ellerini öpüp, onun da hayır dualarını aldık. Hatice teyzelerden eve dönerken zihnim beni zamanda geriye, ilkokula başladığımız günlere ve sonrasına götürdü. Zoru başarmıştık, başarmak zorundaydık. Osmaniye’de günlük işçi olarak çalışmakta olan babamın dediği gibi, okumak kurtuluşumuz olacaktı. Bir ay önce babamdan aldığımız mektuba göre, süre...

  4 Mayıs 1952 Pazar, Yeşilova… Çukurova’nın ılıman rüzgârı, 1952 baharında Yeşilova’ya dokunurken, sarı çiçeklerle bezeli ovalar bir masal sahnesine dönüşüyordu. Büyükbaş hayvan sürüleri ağır adımlarla otlaklarda ilerliyor, gökyüzünde süzülen leylekler aynı akarsulardan su içiyordu. Bahar, yalnızca doğaya değil, köyün insanlarına da yeni bir umut taşıyordu. Yeşilova’da günler, haftalar, aylar geçti ve 1952 yılının bahar aylarına girildi.  Ilıman bir iklime sahip olan Çukurova’nın bir parçası olan Yeşilova’da da ekim-dikim zamanıydı. 8 yaşına girmiştim... Eli ayağı tutanlarla beraber ben de köydeki tarlaların ekim-dikime hazırlık çalışmalarına katılıp çapa yaptım, fidelerin dikiminde çalıştım. Sekiz yaşında bir çocuk, çapanın ritmini öğreniyor, fidelerin dikiminde elleri toprağa karışıyordu. Çocuk emeği, köy yaşamının doğal bir parçasıydı; baharın bereketi, küçük ellerin dokunuşuyla daha da anlam kazanıyordu. Günler günleri kovalıyordu. Yakında yaz aylarına girecekti. Yeşi...