CUMHURİYET İLKOKULU YARIYIL TATİLİ
Nergis Kokulu Umutlar: 25 Ocak 1955 Pazartesi sabahı, Osmaniye’nin üzerine kışın serinliği çökmüş olsa da Akıncı ailesinin Karaçay Mahallesi'ndeki yuvasında sıcak bir gurur rüzgarı esiyordu. Bulgaristan’dan "serbest göçmen" olarak anavatana geleli tam dört yıl olmuştu. Bu dört yıl; yalın ayak yürünen yollar, nasırlı eller ve hayata tutunma mücadelesiyle geçmişti. Ancak o sabah, her şey daha parlak görünüyordu. Cumartesi öğleden sonra, Cumhuriyet İlkokulu’nda karneler alınmıştı. İkinci sınıfa giden iki kardeş, sınıflarının en iyisi olmuştu. Normalde sevgisini belli etmeyen, disipliniyle bilinen babaları, karneleri görünce hayatlarında belki de ilk kez ikisini birden alnından öpmüştü. Babalarının sesi hala kulaklarındaydı: "Hep böyle olun çocuklar. Olun ki, ben tırpan sallarken, taş taşırken sizin başarınızı düşünüp güçleneyim." Bu sözler, 9 ve 11 yaşındaki iki kardeş için en büyük ödüldü. Ama onlar sadece okumakla yetinmek istemiyorlardı; babalarının omuz...