MARAŞ DEDİKLERİ YER NERESİ Kİ
3 Mayıs 1951 Perşembe, Maraş… 3 Mayıs 1951 Perşembe… Dört asır boyunca şanla, şerefle hüküm sürdüğümüz Balkanlardan, Anadolu'nun sarp bağrına uzanan bin üç yüz kilometrelik o devasa hicret yolu, nihayet demir yığınının acı feryadıyla son buldu. Uzunca, yürek tırmalayan bir tren düdüğüyle açtım gözlerimi. Çevreden yükselen fısıltılar, o dilsiz çocuk korkumu gerçeğe dönüştürüyordu. Gelenek ve göreneklerini bilmediğimiz, kaderin bizi zorunlu bir iskanla savurduğu, gurbetlik acısının bir balyoz gibi çöktüğü Maraş’taydık sonunda. Köyümden, hatıralarımdan, en önemlisi de canımdan birer parça olan anamdan ve babamdan beni koparan bu yabancı şehri, çocuk aklımla ilk anda sevememiştim. İnsanın doğup büyüdüğü topraklarda, akrabaları ve dostlarıyla ördüğü o mukaddes bağlar kopunca, ruhu bir arafta asılı kalırmış. Evinden, yurdundan sökülen her canlı gibi kendimizi dipsiz bir gurbetin kuyusunda hissettik. Kalbimiz, Karagözler’in o yarım metrelik karına, yeşiline hasretle doldu. Üstüne üstlü...