AKINCI944 (MEHMET AKINCI)

KÖKLERİN İZİNDE Anam Emine ve Babam Ahmet Akıncı’nın anısına saygıyla… Takvimler 1 Mart 1951’i gösterdiğinde, Bulgaristan yetkililerinin soğuk dairelerinde, Babam tarafından, atılan o tek bir imza, yalnızca bir pasaport başvurusu değildi. Bir ailenin kaderinin, toprağından sökülüp bilinmez bir geleceğe savrulmasının ilk adımıydı.  Yıllar sonra anladım ki, o gün başlayan göç ve Türkiye’deki o bitmek bilmeyen yerleşme çabası, sadece geçmişe ait bir hikâye değildi. Yazılması farz olan, hafızanın ve kimliğin unutulmamasıydı.  Belleklerimizi tazelemeli ve korumalıydım. Çünkü biliyordum ki anılarımı yazmak, Anka Kuşu gibi, küllerimden yeniden doğmaktı. Kalemi elime alıp geçmişin bilinmezliğine ışık tutmak istediğimde, hafızamın cılız feneri bana sadece tek bir isim fısıldıyordu... Babamın babası, dedem Mustafa Durgud.  Doğduğumuz, büyüdüğümüz topraklarda, Bulgaristan’ın o tanıdık göğü altında biz, babamın babasının adıyla anılan 5 kişilik "Ahmet Mustafa Durgut" ailesiydik....

Karagözler Köyü, göç hikayemizin başlangıç konumudur. Anam, 1944 yılında tarlada mısır çapalarken doğurmuş beni; sorduğumda hikayemi hep böyle anlatırdı. Babam o sırada askerdeymiş. Bulgar Hükümeti, o dönemlerde Türklerin eline silah vermekten çekindiği için, babam gibi Türk gençlerini yaz aylarında, üç yıl süreyle kanal açma işlerinde zorunlu görevlendiriyormuş. Benden iki yıl sonra kardeşim Mustafa, dört yıl sonra da diğer kardeşim Şaban doğdu. Böylece beş kişilik "Ahmet Mustafa Durgud" ailesi olduk. Atalarımın doğup büyüdüğü ve bu dünyadan göçtüğü Karagözler Köyü; Bulgaristan’ın kuzeydoğusunda, Karadeniz Bölgesi sayılan Şumnu ilinin Preslav (Veliki Preslav) ilçesine bağlı, bölgenin en gelişmiş köylerinden biri olarak bilinirdi. Deliorman bölgesinde bulunan Şumnu, 1389 yılında Çandarlı Ali Paşa tarafından Osmanlı topraklarına katılmış, yüzyıllar boyunca askeri bir üs ve doğal bir kale görevi görmüştü. Şehirde Osmanlı döneminden kalma birçok tarihi eser yükselirdi. Bunlar...