AKINCI944 (MEHMET AKINCI)

KÖKLERİN İZİNDE Anam Emine ve Babam Ahmet Akıncı’nın anısına saygıyla… Takvimler 1 Mart 1951’i gösterdiğinde, Bulgaristan yetkililerinin soğuk dairelerinde, Babam tarafından, atılan o tek bir imza, yalnızca bir pasaport başvurusu değildi. Bir ailenin kaderinin, toprağından sökülüp bilinmez bir geleceğe savrulmasının ilk adımıydı.  Yıllar sonra anladım ki, o gün başlayan göç ve Türkiye’deki o bitmek bilmeyen yerleşme çabası, sadece geçmişe ait bir hikâye değildi. Yazılması farz olan, hafızanın ve kimliğin unutulmamasıydı.  Belleklerimizi tazelemeli ve korumalıydım. Çünkü biliyordum ki anılarımı yazmak, Anka Kuşu gibi, küllerimden yeniden doğmaktı. Kalemi elime alıp geçmişin bilinmezliğine ışık tutmak istediğimde, hafızamın cılız feneri bana sadece tek bir isim fısıldıyordu... Babamın babası, dedem Mustafa Durgud.  Doğduğumuz, büyüdüğümüz topraklarda, Bulgaristan’ın o tanıdık göğü altında biz, babamın babasının adıyla anılan 5 kişilik "Ahmet Mustafa Durgut" ailesiydik....

BİRİNCİ BÖLÜM Haydarpaşa'ya Uzanan Rüya... Göğsümün kafesine dar gelen bir yürekle, çocukluğumun ve gençliğimin sınır boylarını terk ediyordum. İçim içime sığmıyordu; ne Yenice’nin sıcak toprağı ne de Çukurova’nın sarı sıcağı tutabiliyordu artık beni. Hayallerimin masal şehri, yedi tepeli İstanbul’un çağrısına kapılmıştım bir kere. 10 Eylül 1961 Pazar günü sabahı, ömrümün ilk büyük ayrılık sahnesini geride bırakıp ailemin dualı bakışları altında Tarsus Yenice İstasyonu’ndan Toros Ekspresi’ne adım atmıştım. Demirden bir ejderha gibi soluyarak dik yokuşları tırmanan tren, beni Toroslar’ın kalbine, Ulukışla’ya taşımış; orada vagon değiştirip bozkırın ortasındaki Konya Garı’na ulaştırmıştı. Garın taş revakları, yüksek kemerli pencereleri bana hiç yabancı değildi. Değildi çünkü iki yıl evvel, kardeşim Mustafa’nın elinden tutup Konya Maarif Koleji’nin kapısına götürürken de bu istasyonun kurşuni havasını solumuştum. Şimdi ise tek başımaydım. Gar gişesindeki parmaklıkların arkasından,...

Torosların eteklerinde, bereketli İvriz Çayı’nın kıyısında, ilk kurulan Köy Enstitülerinden birinin mirası, İvriz İlköğretmen Okulu vardı.  Okulun taş duvarlarının ardında yalnız dersler değil, bir halkın yeniden doğuşu, bir ülkenin aydınlanma yolculuğu saklıydı. Mandolin sesleriyle, kitap kokusuyla, toprağın bereketiyle büyüyen öğrenciler, Anadolu’nun geleceğine yürüyordu. Üç yıllık bu yolculuğumu sizlerle paylaşmak istedim.   Anılarımda İvriz Dönemi, bu yolculuğun bir anı defteri değil, bir dönemin ilk sayfası olarak açılıyor. Kütüphanesinde Jules Verne’in hayal gücüyle, çiftliğinde toprağın kokusuyla, Kaya Anıtında binlerce yıllık dualarla büyüyen bir öğrencinin hikâyesi…  Bu bölüm, hem kişisel bir anı hem de Anadolu’nun eğitim ve kültür tarihine tanıklık eden bir bellek defteridir. Okuyucu burada yalnızca bir okulun tarihini değil, bir dönemin ruhunu: demokrasi bilincini, üretim kültürünü, özgürlük arzusunu ve henüz çocuk olan öğrencilerin gözlerindeki ışığı bulacak....