ANILARIMDA İVRİZ DÖNEMİ
Hayallerimin İkinci Basamağına... 17 Eylül 1958 Çarşamba, hayallerimin ikinci basamağına adım attığım tarihi bir gündü. Aynanın karşısında durmuş, üstümdeki kumaş dokusuna bakıyordum. Ceketimin kollarını düzelttim, omuzlarımı dikleştirdim. Üstüme tam oturmuştu. Bu sabah babamla Niğde’deki bitpazarına gidene kadar, kendimi hiç böyle hayal etmemiştim. Hem yazılı sınavı kazanmıştım hem de hayatımda ilk defa bana ait bir takım elbisem, gıcır gıcır bir gömleğim ve ayağımı sımsıkı saran yepyeni ayakkabılarım vardı. İçim içime sığmıyordu. Adımlarımda tarifsiz bir çalım, yüzümde engel olamadığım bir gülümseme vardı. Çocuklar gibi şendim işte, tam da o laftaki gibi... Oysa evimizin havası birkaç gündür ne tam neşeliydi ne tam hüzünlü. İki gün süren o zorlu parasız yatılı sınavlarının ardından, 15 Eylül Pazartesi akşamüzeri Niğde otobüsünün getirdiği o resmi yazı hayatımızı ikiye bölmüştü. Ben İvriz İlkğretmen Okulu’nun yazılı sınavını kazanmıştım. Sözlü sınavlara kaydımın yapılabilme...