Anılarımda Maraş Elbistan Köyleri
BİRİNCİ BÖLÜM Köklerin Kesildiği Gün... Takvimler 1 Mart 1951'i gösterdiğinde, Bulgaristan Virbitsa kasabasının o soğuk, taş duvarlı Bulgar resmî dairesinde zaman âdeta donmuştu. Pencerelerden süzülen soluk kış ışığı masaya bir kâbus gibi çökerken, babam Ahmet Mustafa Durgud nasırlı parmakları arasındaki o incecik kalemle hayatımızın en ağır imzasını attı. O imza sıradan bir başvuru değil; bir ailenin asırlık toprağından koparılıp bilinmezliğin fırtınasına savrulmasının resmî mührüydü. Bulgaristan’ın o tanıdık göğü altında babam Ahmet, anam Emine, ben Mehmet ve henüz çocuk yaştaki kardeşlerim Mustafa ile Şaban... Artık sadece kâğıt üzerindeki beş kişilik bir isim dizisinden ibarettik. Aylar sonra Edirne Göçmen Evi’nin nemli koridorlarına ulaştığımızda, asıl sarsıcı çaresizlikle yüzleştik. Şumnu Garı’nın dondurucu vagonlarında geçen o insanlık dışı yolculuk anamın narin göğsüne amansız bir ferman asmıştı: İnce hastalık... Verem. Anam en az iki ay Edirne’de karantinada kalmak zorund...