MİSLİ KÖYÜNDE SOSYAL YAŞAM
İç Anadolu kapadokya bölgesinde, rüzgârın buğday başaklarına ninni söylediği bir yerde, Niğde’ye bağlı Misli Köyü adında antik bir köy varmış. Bu köy öyle sıradan bir yer değilmiş; sabah ezanıyla uyanan, akşam yıldızlarla uykuya dalan bir masal diyarıymış adeta. Güneş, dağların ardından altın bir tepsi gibi yükselir; ışıkları kerpiç duvarlara vurunca evler sanki gülümsermiş. Köyün dar sokaklarında sabahın serinliği dolaşır, tandırdan çıkan ekmek kokusu havaya karışırmış. Herkes birbirini adıyla çağırır, selamlar yürekten verilirmiş. Çünkü Misli’de selam, sadece bir söz değil; gönülden gönüle açılan bir kapıymış. Köyün kalbi cami avlusunda atarmış. İhtiyarlar gölgede oturur, gençler kahve önünde hayatın yükünü çay buharına üfler, çocuklar ise sokakları şen kahkahalarıyla doldururmuş. Beş taşın şıkırtısı, aşık kemiğinin toprakta dönüp duruşu, uzun eşek oyununda yükselen neşeli çığlıklar… Bunlar Misli’nin masal müziğiymiş. Tarlalar da bu masalın birer kahramanıymış. Toprak, sabırlı ...