AKINCI944 (MEHMET AKINCI)

  Bir zamanlar, rüzgârın buğday başaklarıyla konuştuğu, toprağın sabırla insanı sınadığı küçük bir köy varmış. Bu köyün adı Misli’ymiş. Güneş her sabah dağların ardından ağır ağır yükselir, evlerin bacalarından tüten duman göğe ince bir dua gibi karışırmış. O köyde, yüreği umutla çarpan bir aile yaşarmış. Ellerinde nasır, gözlerinde gelecek hayali… Ama eksik olan bir şey varmış: Toprağı sürmeye güç verecek, alın terini berekete dönüştürecek bir “ekmek teknesi”. Derler ki insanın ekmek teknesi sadece bir araç değilmiş; o, rızkın anahtarı, sabrın sınavı, emeğin mührüymüş. Bu aile için ekmek teknesi, toprağı yaracak sabanla birlikte yürüyen iki güçlü öküz demekmiş. Onlar olmadan tarla susar, tohum mahzun kalır, umut yarım kalırmış. Günlerden bir gün, takvimler 16 Ağustos’u gösterirken, köyün toprak yollarında bir heyecan dolaşmış. Ufukta beliren iki heybetli öküz, yalnızca bir hayvan değil; sanki kaderin kendisiymiş. Çocukların gözleri parlamış, annenin elleri dua için açılmış, bab...