AKINCI944 (MEHMET AKINCI)

KÖKLERİN İZİNDE Anam Emine ve Babam Ahmet Akıncı’nın anısına saygıyla… Takvimler 1 Mart 1951’i gösterdiğinde, Bulgaristan yetkililerinin soğuk dairelerinde, Babam tarafından, atılan o tek bir imza, yalnızca bir pasaport başvurusu değildi. Bir ailenin kaderinin, toprağından sökülüp bilinmez bir geleceğe savrulmasının ilk adımıydı.  Yıllar sonra anladım ki, o gün başlayan göç ve Türkiye’deki o bitmek bilmeyen yerleşme çabası, sadece geçmişe ait bir hikâye değildi. Yazılması farz olan, hafızanın ve kimliğin unutulmamasıydı.  Belleklerimizi tazelemeli ve korumalıydım. Çünkü biliyordum ki anılarımı yazmak, Anka Kuşu gibi, küllerimden yeniden doğmaktı. Kalemi elime alıp geçmişin bilinmezliğine ışık tutmak istediğimde, hafızamın cılız feneri bana sadece tek bir isim fısıldıyordu... Babamın babası, dedem Mustafa Durgud.  Doğduğumuz, büyüdüğümüz topraklarda, Bulgaristan’ın o tanıdık göğü altında biz, babamın babasının adıyla anılan 5 kişilik "Ahmet Mustafa Durgut" ailesiydik....

27 Nisan 1951 Edirne... Bulgaristan'dan dün geldiğimiz Edirne Göçmen Misafirhanesinde konuk edildik. İnce hastalık teşhisi konulan anam başta olmak üzere, diğer ailelerden de hasta olanlar hastaneye yatırıldılar. 2 yaşındaki kardeşim şaban'ı avutmak oldukça zor oldu. Bugün kimlik bilgilerimiz yeniden düzenleniyor. Başta soyadlarımız olmak üzere, meslek ve yerleştirileceğimiz yerler yer alıyordu yeni kimliklerimizde birlikte. Balkanlardan gelen muhacirlerde, aile reisi babasının adını soyadı olarak kullanmaktaydı. Oysa Türkiye’de Soyadı Kanunu uyarınca baba adı soyadı otomatik olarak alınamıyordu. Bulgaristan'dan kurtulmanın şerefine, Halil dedem ailesine ‘’Kurtuldu’’ soyadını aldı. Babam, Bulgar mezaliminden kurtulmak için yaptığımız göçü bir akın olarak değerlendirmiş olacak ki ailemize ‘’Akıncı’’ soyadını aldı. Edirne'ye girdiğimizde ''Ahmet Mustafa Durgud'' ailesiydik. Bundan böyle Ahmet Akıncı Ailesi olarak Türkiye'de yer alacaktık. '...