AKINCI944 (MEHMET AKINCI)

  4 Mayıs 1952 Pazar, Yeşilova… Çukurova’nın ılıman rüzgârı, 1952 baharında Yeşilova’ya dokunurken, sarı çiçeklerle bezeli ovalar bir masal sahnesine dönüşüyordu. Büyükbaş hayvan sürüleri ağır adımlarla otlaklarda ilerliyor, gökyüzünde süzülen leylekler aynı akarsulardan su içiyordu. Bahar, yalnızca doğaya değil, köyün insanlarına da yeni bir umut taşıyordu. Yeşilova’da günler, haftalar, aylar geçti ve 1952 yılının bahar aylarına girildi.  Ilıman bir iklime sahip olan Çukurova’nın bir parçası olan Yeşilova’da da ekim-dikim zamanıydı. 8 yaşına girmiştim... Eli ayağı tutanlarla beraber ben de köydeki tarlaların ekim-dikime hazırlık çalışmalarına katılıp çapa yaptım, fidelerin dikiminde çalıştım. Sekiz yaşında bir çocuk, çapanın ritmini öğreniyor, fidelerin dikiminde elleri toprağa karışıyordu. Çocuk emeği, köy yaşamının doğal bir parçasıydı; baharın bereketi, küçük ellerin dokunuşuyla daha da anlam kazanıyordu. Günler günleri kovalıyordu. Yakında yaz aylarına girecekti. Yeşi...

  7 Aralık 1951 Cuma, Osmaniye… Osmaniye’de fıstık hasadı dönemi de sona ermişti… İşsiz kaldığımız gibi konaklayacak yerimiz de yoktu. Yedi yaşında bir çocuk olarak, ”Ne yapacağız, nerede kalacağız ve nasıl geçineceğiz?” Sorularına yanıt bulamayınca babama sormaya karar verdim. Her zaman bir çare bulurdu. Ne var ki, bütün gün ortalıkta görünmediği gibi akşam karanlığı çöktüğü halde babam ortalıkta yoktu. Pek alışık olmadığımız bir durumdu bu… Konaklama yerindeki çadırımızın önünde akşam yemeği için bir şeyler hazırlamaya çalışan anama, -Bütün gün ortalıkta görünmedi, Babam nerede ana? -Babanız kışı geçireceğimiz bir yer bulmaya gitti oğul. Bugün gelemeyebilir. Mustafa’yı da bul da Allah ne verdiyse yiyelim akşam yemeğini. -Babam nereden, nasıl bir yer bulacak ana? -Toprakkale ve Haruniye köylerinden bazılarında Bulgaristan göçmenleri varmış. Babanız tarla sahibinden ve elçilerden duymuş. Belki Karagözler köyünden gelmiş olanlar da olabilir. Diyerek gitti babanız. Dedikte...