AKINCI944 (MEHMET AKINCI)

  15 Temmuz 1952 Salı, Misli… Haziran 1951'de, henüz Türkiye Cumhuriyeti vatandışlığına kabul edilmediğimiz serbest göçmen olduğumuz dönemde, yerleştirilmek istendiğimiz Elbistan Hasanköy'de tarıma elverişli arazi olmadığı gibi ailemizi geçindirecek bir uğraş da sağlanamamıştı. Aç kalma tehlikesi üzerine, mevsimlik işçi olarak Çukurova'ya gitmiştik bir ''elçi'' buyruğunda. Yaklaşık 5 ay pamuk tarlalarında, Osmaniye yer fıstığı ambarlarında çalıştıktan sonra kışı Düziçi Yeşilova Köyü'nde geçirmiştik. 17.10.1951 tarih ve 3-13828 sayılı Bakanlar kurulu kararıyla Türk vatandaşlığına kabul edildiğimizi 8 ay sonra, tesadüfen öğrendikten sonra, ikinci kez yerleştirlmek istendiğimiz Misli'ye bir hafta önce gelmiştik. Geçen hafta Cuma günü, babamla birlikte, Yeşilova’dan gelen muhacirlerin aile reisleri Niğde’ye giderek gerekli yasal işlemleri yerine getirdiler. Böylece, yasal olarak yerleştirilmiştik Misli Köyüne. Ailelerdeki kişi başına 25 dönüm ...

  10 Temmuz 1952 Perşembe, Misli Niğde… İskan edilmek üzere geldiğimiz Misli’ de Niğde’den gelecek görevlileri bekledik 3 gündür. Nihayet bu sabah geldiler.  Toprak İskan Müdürlüğü’nden gelen bu görevlilerin bizlere nasıl yardım yapacakları konusunda kafa yoruyordum.  Osman’ın anası Hatice Teyze ve diğer köylüler Rumlardan kalan tarlaların bir kısmının bizlere verileceğini söylemişlerdi. Bu nedenle, bugün benim için de özel bir gündü. Öyleydi çünkü ailelerimize verilmesi düşünülen tarlaların miktarı, hangi koşullarda verileceği ve mevkii önemliydi. Haydi, tarlalar verildi, işlemek için hayvan ve tarım aletlerine ihtiyaç olacaktı. Onları nasıl sağlayacaktık?  Bulgaristan Karagözler Köyünde olduğu gibi çiftçilik yapabilecek miydik? Çocuktuk ama Çukurova’da Mevsimlik İşçilik dönemi hepimizin büyümesini sağlamıştı. Büyükler gibi düşünmeye başlamıştım. Akşamüzeri görevliler Misli’ den ayrıldılar, babam gülümseyerek geldi çadır kurduğumuz yere. Çok uzun süredir gülüm...

  GÖÇ ANILARIM BÖLÜM 4 7 Temmuz 1952 Pazartesi, Misli Köyü / Niğde... Yolculuk, arkamızda bıraktığımız o yemyeşil Düziçi ovasının kokusunu unutturacak kadar uzun, yorucu ve sarsıcı geçmişti. 5 Temmuz Cumartesi günü, Yeşilova’nın hemen yedi kilometre güneybatısında yer alan o küçük Yarbaş Tren Garı’ndan bindiğimiz o koca demir ata, umutlarımızı ve kederlerimizi yüklemiştik. Yaklaşık iki gün süren, tekerleklerin raylarda çıkardığı o ritmik seslerin eşliğinde geçen tam 320 kilometrelik meşakkatli bir tren yolculuğunun ardından nihayet Hüyük Tren Garı’na ulaşmıştık. Ankara’daki o iskan kararının bizi getirdiği yer burasıydı işte. Hüyük Garı’nda bizi karşılayan yoktu. Eşyalarımız perona indirildikten sonra, çevre köylerden eşya getirmiş boştaki o yavaş, o uykulu öküz ve at arabalarına eşyalarımızı aktardık. Arabaların tahta tekerlekleri bozkırın tozlu yollarında gıcırdarken, yaklaşık altı kilometre kuzeybatıya doğru ilerleyerek nihayet o yeni vatanımız, yeni yurdumuz denilen Misli Kö...