KARAKIŞ 1957 MİSLİ NİĞDE

 

8 Aralık 1957 Pazar öğleden sonra, Misli…

Günlerdir yağmakta olan kar, dün öğleden sonra şiddetini arttırmıştı. Bütün gece uğuldayarak,  ıslık çalarak, savrularak ve tipiye dönüşerek yağış sürdü.

Sabaha karşı tuvalet için dışarı çıktığımda bütün köyün beyaz bir yorganla kaplandığını gördüm. Üstelik hava da yumuşamıştı. Geri döndüğümde tekrar yattım.

Anamın ”Mehmet, Mustafa…Kalkın artık, kahvaltı hazır.” sesiyle uyandık. Elimizi yüzümüzü yıkayıp, giyindikten sonra yer sofrasına oturduk. Anam tarhana çorbası yapmıştı. yanında kara buğday ekmeği de vardı.

Kahvaltıdan sonraki öncelikli görevimiz ödevlerimizdi. 

Ödevlerimiz bittikten sonra babamın üç yıl önce yaptığı tahta kızaklarımızı kaparak kardeşimle çıktık evden. Köyün çocukları çoktan  çıkmış, çığlık çığlığa karda koşuyor, yuvarlanıyor, arkadaşlarına kartopu atıyor ve tepeye doğru sürüklüyordu kızaklarını.

Hüyük İstasyonu yolunun sağ tarafında, yukarı mahalle dediğimiz yerde, eğimi oldukça yeterli bir tepe vardı kaymak için. Başlangıç noktası seçilmişti kaymak isteyenler için.

Çocuklardan bazıları tahta kızaklar yerine plastik leğenleri, bazıları da çoklu binmeler için tahta merdivenleri kapıp gelmişlerdi. Küçük kardeşlerini yanlarında getiren arkadaşlarımız da vardı.

Kardeşlerini oyalamak için, düzlük bir meydanda kardan adam yapmaya başlamışlardı.

Ocaklardan getirilmiş olan kömürler burun, ağız ve gözler için kullanılmış sonra da kardan adamın eline bir süpürge tutuşturulmuştu. Simsiyah kömürlerden ötürü Melez olarak adlandırdıkları kardan adamlarının boynuna sarılıp kahkahalar atıyorlardı.

İşte o an dünyanın en saf ve en mutlu gülüşü ve gülümsemesi yayılıyordu kardeşlerinin yüzlerine. İster istemez ben de gülümsedim.

Kızak kaymanın sevinç ve coşkusunu yaşamak isteyenler biteviye tepeye çıkıyorlardı. Kardeşim Mustafa da hızla kayma noktasına çıkı. Ben bir süre daha kardan adam yapanların yanında oyalandım.

Kayanları bir süre izledikten sonra ben de şölene katılmak için kayma noktasına yollandım. Arkamdan gelen beş altı kişilik bir grup, çoklu kaymak için merdiven getirmişti.

Başlangıç noktasında merdivene arka arkaya oturup kaydılar. Kayarken, neşelerine neşe katıyorlardı. Büyük bir keyifti doğrusu. Ben de kaydım arkalarından.

Zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Öğle vakti çoktan geçmişti. Havadaki sıcaklık da hızla düşmüştü. Birçok arkadaşımızın üzerinde kışın zorlu koşullarına uygun elbise de yoktu. Sürekli koşuşturmaca aşırı soğuğun etkisini yok etmişti sanki.

Kimsenin eve gitmek gibi bir niyeti yoktu. Hava kararıncaya kadar oynamak, kardan ve birbirlerinden ayrılmak istemiyorlardı. Tam bir şölen havası vardı.

Anadolu köylerinde kışın yapacak pek bir şey olmazdı. Analarımız evde yer sofrasını kaldırıp, evi süpürdükten sonra örgü gibi etkinliklerle zaman doldururken babalar dışarıda, kahvede zaman doldurmaya çalışırlardı. 

Tahıl ve patates üretimi dışında bir etkinlik olmayınca aile reisleri kahvaltıdan sonra kahveye gidiyorlardı. Kahvedeki konuşmalar genellikle önümüzdeki hasat dönemi üzerine olurdu. Kâğıt oynayanların yanında saatlerce konuşmadan oturanlar da olurdu.

Karlı kış günleri çocuklarla birlikte büyüklere de hareket ve heyecan katardı. Kartopu ve kızakla kayma etkinliklerimize arkadaşlarımızın babaları da katılırdı bazen.

Babam Mersin’deydi. Sanki babamın yerini almış gibiydim yokluğunda. Kendimi aileden sorumlu hissediyordum. Anama her konuda yardım etmeye çalışıyordum.  

Bir iki kez daha kaydıktan sonra eve döndüm. Hatice Teyze bizdeydi. Hatice Teyzenin bizde olması iyiydi anam için. Elini öpüp, ‘’Hoş geldiniz.’’ dedikten sonra Pazartesi günkü ders programına baktım. 

Ödevlerimi yapmıştım zaten. İşlenecek konuları gözden geçirdim. Okula götürülecek olanları bezden çantamıza yerleştirdim.

Gönül rahatlığıyla okul kitaplığından aldığım kitabı okuyabilirdim artık…